Aslında daha sert hatırlıyorum yüzünü ama yumuşacık bakıyor. Küçükken kuzenimle bir olup devamlı onu gözlerdik. Gizlice arkasından giderdik, odasının önünden ayrılmazdık, bize dondurma ve boncuklu bileklik alsın diye gözlerinin içine bakardık. Ama öyle çok da bakamazdık. Sülalenin otoritesi yahu karşımızdaki; kolay mı öyle gözlerini gözlerine dikip şunu bunu istemek? Hiç kimseye bağırdığını anımsamıyorum. Babaannem kafa tutacak olsa, dişlerinin arasından tıslar gibi "Kocakarıııı" uyarısını bir yapardı, değil babaannem, babamlardan bile ses soluk çıkmazdı.
Yıllar sonra ölüm haberini aldığımızda çok şaşırmıştım. Nasıl yani? Bu kadar mı? O zamanlar öyle çocuğun psikolojisi falan da yok yani. Deden ölmüş. Dedem ölmüştü ve küçük yaşta kaybetmiş olsam da, çok fazla paylaşımım olmasa da özleyeceğimi biliyordum. Eski Bodrum delikanlılarına selam olsun.
*Blog fırtınasında 2. günün konusu: Herhangi bir kitabın, herhangi bir sayfasını açın ve bir satır seçin. O satırla yazıya başlayın, gerisi sizden…
